Son buzul döneminde ve sonrasında bir tatlı su gölü olan Karadeniz, küresel deniz seviyesi Boğaz eşiğine ulaşınca yeniden Akdeniz'e bağlandı. Ryan ve Pitman'ın ekibi bu bağlantının ani ve felaket boyutunda bir taşkınla 100.000 km²'den fazla kıyı sahanlığını suya gömdüğünü önerdi. Karşı görüş, sahanlık çekirdeklerine dayanarak deniz suyu girişinin ve yükselmenin kademeli olduğunu savunur.
Tartışmanın merkezinde yumuşakça kabuklarının radyokarbon tarihleri için kullanılan rezervuar yaşı düzeltmeleri ve örneklerin yerinde olup olmadığı yer alır. Mudie, Yanko-Hombach ve Kadurin, Ukrayna sahanlığındaki 342 numaralı çekirdekte bitki kalıntılarından aldıkları AMS tarihleriyle, kabuk tarihlerinin dönemsel rezervuar sapmaları nedeniyle 1120 yıldan fazla yanılabileceğini gösterir. Neolitik çiftçilerin göçe zorlandığı efsanevi bir taşkın fikrinin doğrudan arkeolojik kanıtı yoktur.
Tarihlendirme
Kaynaklardaki değerler farklı ölçeklerdedir: Ryan vd. 1997 taşkını 7150 yıl BP'ye (radyokarbon) verir; Mudie vd. 2014 ilk Akdeniz girişini 8,9 bin yıl BP'ye çeker ve 10,6-8,5 bin yıl BP arasında kademeli yükselme gösterir; Soulet vd.'nin ilk deniz suyu girişi için verdiği değer Mudie'de yaklaşık 9400 cal BP olarak aktarılır. BP değerleri 1950'den geriye sayılarak MÖ'ye çevrildi; kalibrasyon farkları giderilmedi.
Neden-sonuç
- Tartışmalı ilişkiTartışmalıNeolitik yaşamın Anadolu'dan Ege üzerinden Avrupa'ya yayılması
Ryan vd. sahanlığın kalıcı olarak su altında kalmasının erken Neolitik toplulukların Avrupa içlerine dağılmasını hızlandırmış olabileceğini önerir; Mudie vd. böyle bir taşkının doğrudan arkeolojik kanıtı olmadığını ve yükselmenin kademeli olduğunu savunur.
Zamansal öncelik nedensellik kanıtı sayılmaz; her bağın türü ve dayanağı ayrıca belirtilir.
Neden-sonuç ağını aç